Oświadczenie 2010-12-27 19:08:22

   - To co? Jeszcze jednego? – spytał pan Czekolada, nalewając do kieliszka Włocha kolejną porcję śliwowicy.
   - Janek! Tak nie można…  - odkrzyknęła mama, wchodząc do jadalni z nową potrawą. – Może spaghetti. Moja własna receptura – uśmiechnęła się zachęcająco.
   - Nie śmiałbym odmówić – odpowiedział Antonio zgodnie z prawdą. Bo któżby śmiał odmówić państwu Czekolada.
   Włoch rozejrzał się dookoła. Z całego zamieszania, jakie nastąpiło po jego przybyciu, nawet nie zdążył się przyjrzeć mieszkaniu. Ciągle tylko nowe potrawy i nowe trunki… wreszcie znalazłszy chwilę spokoju, postanowił bliżej zapoznać się z pomieszczeniem. Siedział w sporym pokoju o beżowych ścianach. Na nich wisiały makatki pamiętające jeszcze ustrój ‘słusznie miniony’. Kilka kaktusów w dwóch oknach, wychodzących – o ile się dobrze orientował – na południe. Na komodzie stał przedpotopowy telewizor, który ponoć dzięki umiejętnościom technicznym pana Jana działał w sposób zadziwiająco poprawny, tylko od czasu do czasu śnieżąc. Na meblościance stało mnóstwo bibelotów – podarków od krewnych i znajomych. Krzesła nieco skrzypiały, ale za to stół był solidny i duży…
   - Mam nadzieję, że smakuje – zagaiła pani Walentyna, przerywając chłopakowi rozważania.
   - È assolutmente squisito! Grazia! – odparł Antonio.
   - Muzios gracios! – zaszpanowała w odpowiedzi mama.
   - Mamuś, to po hiszpańsku! – Frania aż się zapowietrzyła. Zawsze jak już idzie dobrze, to ktoś musi rzucić tekstem nie na miejscu…
   - Nie szkodzi! To mój matczysty język – uśmiechnął się i wmusił w siebie kolejny kęs potrawy.
   - No to chlup! – skwitował pan Czekolada.
   Zanim panie zdążyły zapobiec Janek i Antonio wypili kolejnego. Szósty…, siódmy… Frania już się zgubiła. Na pewno o kilka za dużo.
   - Więc twierdzisz, że nie możesz żyć bez mojej córki… - tata wrócił do przerwanego godzinę wcześniej tematu.
   - Tak, panie…
   - Janek jestem, zapomniałeś o brudziku? Mniejsza o to. Antek, zadziwiasz mnie – roześmiał się.
   - Naprawdę? – Antonio czuł, że grunt usuwa mu się pod nogami.
   - No… Ja z nią tyle lat z musu, a ty tak z czystej chęci… - pan Czekolada zaśmiał się w sposób urywany.
   - Janek! – tym razem pani Czekolada się oburzyła.
   - No co? – tata zrobił minę niewiniątka.
   - Ty już dobrze wiesz co!
   - Nie mam pojęcia… to co, na następną nóżkę! No co się tak patrzycie? Dzisiaj możemy być nawet stonogami! Co nie, Toniek? – klepnął Włocha mocno w plecy.
   - Nie byłbym tego taki pewny… - jęknął Antonio.
   Stanowczo spoufalający się pan Czekolada był jeszcze gorszy od pana Czekolady z dubeltówką wymierzoną w ciebie.
   - No naprawdę, dałbyś chłopakowi spokój… może krokiecika?
   - Dziękuję. Zaraz chyba pęknę.
   - Ale ledwo co tknąłeś kolację, a już się bigosik grzeje…
   - Ojoj… - pani Walentyna nie była wiele lepsza.
   - Jak sobie wypije będzie miał lepsze trawienie – tata upierał się przy swoim. 
   - A ty byś chciał od razu gości spić – zdenerwowała się pani Czekolada.
   - E tam zaraz spić… powinno być wesoło.
   - Spokojnie – wtrąciła Frania – dajcie Antkowi trochę spokoju. Mam wrażenie, że chce z wami porozmawiać.
   Państwo Jan i Walentyna jak na zawołanie zaprzestali słownych przepychanek i utkwili wzrok we Włochu.
   - Khm… - Antonio poczuł się przez chwilę jak polityk, któremu na zebraniu partii kazano wygłosić przemówienie i dopiero na mównicy zdał sobie sprawę, że to nie jego partia. – Chociaż poznałem waszą córkę zaledwie kilka miesięcy temu… bardzo polubiliśmy się. Powiedziałbym nawet, że to prawdziwa miłość. Dlatego pomyślałem… pomyśleliśmy… żeby się związać. Więc… proszę o rękę państwa córki.
   - A jednak! – wykrzyknęli razem państwo Czekolada.